وضعیت اصغر شاهوردی، صدابردار برجسته سینمای ایران همچنان نامعلوم است. پس از تصادف در سال گذشته، او همچنان در اغماست و هوشیاری ندارد. معاونت امور سینمایی ظاهرا کمکی به خانواده او کرده و رفته پی کارش. مسئولان خانه سینما هم که ظاهرا مشغول پالوده خوردن با روسای دولتی‌شان هستند و وقت رسیدگی به امور صنفی ندارند. ظاهرا آنها حرف‌های آقای وزیر را جدی گرفته‌اند و واقعا «مشاعرشان را از دست داده‌اند». شرم‌آور است. شاهوردی بالای ۲۰ فیلم سینمایی کار کرده و وضعیتش این‌گونه است، وای به حال آنها که اسم و رسم ندارند.
امروز کمال تبریزی نامه‌ای نوشته و خواسته که به وضعیت او رسیدگی شود. به نظرم این بخش از نامه تبریزی به اندازه کافی گویاست: «واقعیت این است که اصغر شاهوردی در خانه‌اش ، تنهای تنها به‌خوابی عمیق و بی‌فرجام فرورفته است و فقط خانواده بی‌پناهش این مصیبت سنگین را بر دوش گرفته‌اند؛ دیگر کسی نیست! اعتنایی وجود ندارد! بیمه‌ای، کمکی، توجه‌ای،حمایتی و پناهی! هیچکدام وجود خارجی ندارند! با هنرمندان عکس می‌گیریم؛ تشویقشان می‌کنیم! جایزه می‌دهیم؛ تحسین می‌کنیم؛ تبلیغات می‌كنیم! افتخار می‌کنیم؛ سخنرانی می‌کنیم و ... دیگر هیچ!».

مرتبط:
برای سکوت اصغر شاهوردی
وضعیت شاهوردی به روایت تصویر
صدابردار «هامون» تنهاست